മതം
















വേനലിലെ കിണറാണ് മതം 
ആഴത്തിലാണ് ഒഴുക്കില്ലാത്ത ജലം !!




ഇണ 

നാട് ചുറ്റിക്കണ്ട് ക്ഷീണിച്ച പ്രണയം 
തിരിച്ചെത്തി അമ്മച്ചൂടില്‍ ചുരുണ്ടുറങ്ങുന്നു 
ഊരിയെറിഞ്ഞ ചെരുപ്പ് 
നടന്ന വഴികളിലെ പൊടിയും 
പോറലുകളും താലോലിച്ച് 
മഞ്ഞുകാലമൊറ്റയ്ക്ക് നനഞ്ഞു തീര്‍ക്കുന്നു !!






വേരുകൾ 

പേരുകള്‍ക്ക് വേലി തീര്‍ത്ത് മുറിച്ചെടുക്കുന്ന
നിങ്ങള്‍ക്ക് വേരുകളെ കുറിച്ചെന്തറിയാം

നൂറ്റാണ്ടുകളായി ചരിത്രത്തിന്റെ
പല രുചികളെ വലിച്ചെടുത്ത് തടിച്ചു വീര്‍പ്പിച്ചവര്‍
മുറിച്ച കഷണങ്ങളാണേല്‍
എന്നെ ഉണങ്ങി വീണേനെ !!

വാക്കറ്റം :
കവിത വന്നത് എഴുതി വെക്കാന്‍ മടിച്ച്
പിന്നീട് ഓര്‍ത്തെടുക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചപ്പോള്‍
മറന്നു പോയെന്ന്‍ മനസ്സിലാക്കിയ
വരികളല്ലോ നിന്റെ പ്രണയം


ഓർമ്മകളുടെ വെയിൽ
















വെയിലിനിട്ട ഓര്‍മ്മകളെ നനച്ചു കൊണ്ട്
ഒരു മഴക്കഷണം വെറുതെ പാഞ്ഞു പോയി
എല്ലാത്തിനേം അടുക്കി വെച്ചിട്ടും
നിന്റെ മണത്തെ മാത്രം നനഞ്ഞ മണ്ണ്‍
ഓര്‍ത്തെടുത്തു കൊണ്ടേയിരുന്നു !!


അപ്പൂപ്പന്‍താടി

ഒന്ന് പൊട്ടിത്തെറിക്കാനാണ് എല്ലാവരും കാത്തിരുന്നത്
എത്രകാലമാണ്
ഉണങ്ങിയ പുറന്തോടിനുള്ളില്‍ അടയിരിക്കുക
നേര്‍ത്ത നാരുകള്‍, വിസ്മയത്തിന്റെ ചിറകുകള്‍
വിത്തുകള്‍ 
ഭാരമാറിയാതെ ഉയരങ്ങളില്‍ പറന്നെത്തുക തന്നെ ചെയ്യും


ചിന്തകളുടെ കാട്

എത്ര നേരം പണിപ്പെട്ടാണ് ഒന്ന് വെട്ടിത്തെളിച്ചത്
എന്നിട്ടുമെത്ര പെട്ടെന്നാണ് 
വളര്‍ന്നു പന്തളിക്കുന്നത് 
വഴികള്‍ ഒന്നില്‍ നിന്നുമാറ്റൊന്നിലെക്ക്
കാക്കത്തൊള്ളായിരം ഇടവഴികളുള്ള 
വെളിച്ചമെത്തിനോക്കാത്ത
നിറഞ്ഞ ചിന്തകളുടെ കാട് !!



പ്രണയമേ

വിരഹത്തിൻ പകലെത്ര നീണ്ടാലും 
ഏതൊക്കെ കടൽ കടന്ന് പറന്നാലും
ഇരുട്ടു വീഴും മുമ്പേ കൂടെത്തി കുറുകുന്ന
പക്ഷിക്ക്‌, പ്രണയമേ 
നിന്റെ പേരിട്ട്‌ വിളിക്കുന്നു..!


വാക്കറ്റം : 

ഒരൊച്ച പോലും കൂട്ടിനെത്താത്ത 
മരുഭൂമിയിലെ ഇരുട്ടില്‍ 
ഒറ്റയ്ക്ക് മഞ്ഞു നനയുന്നു 
നട്ടുച്ചകളില്‍ മരീചികകള്‍ എങ്കിലും കണ്ടേനെ !

ഇണപ്പേജ്‌ !


























വാശിപ്പുറത്ത്‌ കീറിയെറിഞ്ഞിട്ടും 
നാളുകൾക്ക്‌ ശേഷം 
എഴുതിയെഴുതി നടുപ്പേജും കഴിഞ്ഞ്‌ മുന്നോട്ടു പോകുമ്പോൾ കാണാം 
ഇളകി കിടക്കുന്ന 
ഇണപ്പേജ്‌ ! 
ഒറ്റനൂലുകൊണ്ട്‌ തുന്നിച്ചേർത്ത പ്രണയപുസ്തകമല്ലോ
നമ്മൾ!!



നിലാവിന്റെ ചൂട്‌ കായുന്നു ഞാൻ..


കൂട്ടിനു വന്ന നക്ഷത്രങ്ങൾ 
മേഘക്കീറിൽ മൂടിപ്പുതച്ചുറങ്ങുന്നു
തണുപ്പിൽ, ഏകാന്തതയിൽ 
നിന്നെ കാത്തിരുന്ന് 
നിലാവിന്റെ ചൂട്‌ കായുന്നു ഞാൻ..


പ്രപഞ്ചം 


പ്രണയമുറഞ്ഞു കിടന്ന കടലാഴത്തിൽ നിന്ന്
മുകളിലേക്ക്‌ പുറപ്പെട്ട വായുകുമിള,
ഇരയെന്ന് കരുതി വിഴുങ്ങിയ കുഞ്ഞുമീനിന്റെ ചെകിള വഴി പുറത്തെത്തി,
ജലപ്പരപ്പിലൊരു ജലകുമിളയായി ;
തന്നിലൊരു ഭൂമിയെയും ആകാശത്തെയും വരച്ചു കാട്ടുന്നു.. !



വാക്കറ്റം :

വിരഹത്തണുപ്പിൽ 
ഇനിയുമെത്രകാലം 
നിനക്കായെഴുതിയ അക്ഷരങ്ങൾക്ക്‌ തീകൊളുത്തി 
ചൂടു കായും നീ

മഞ്ഞ്‌ വീഴ്ച





















മഞ്ഞ്‌ വീഴ്ചയിൽ കുട പിടിച്ച്‌ നൽകുന്നവരോട്‌ 
ഇലകളില്ലാത്ത ശിഖരത്തിനു താഴെ,
വലിയ മഴക്കാലം ഒറ്റയ്ക്കാണത്രെ 
നനഞ്ഞു തീർത്തത്‌..


കിണർ 

കടലിലേക്കുള്ള ഉൾവഴികളിലെ ഞരമ്പിലാവണം 
കിണറു കൊണ്ട്‌ മുറിവേൽപ്പിച്ചത്‌. 
അടിയൊഴുക്ക്‌ ശക്തമായതിനാലാകണം 
മഴ പെയ്തു തോർന്നിട്ടും 
ഇടയ്ക്കിടയ്ക്കിങ്ങനെ 
കിണർ കലമ്പി കലങ്ങുന്നത്‌.

കാശിത്തുമ്പ
രാവിൽ എത്ര നേരം പെയ്തിട്ടാണ്‌ മഞ്ഞ്‌,
ഇലയിലൊരു തുള്ളിയായി താഴേക്ക്‌ കുതിച്ചത്‌.
എന്നിട്ടും 
ഒന്നു ചുണ്ട്‌ ചേർക്കുന്നതിനു മുമ്പേ
പിണങ്ങി പൊട്ടിത്തെറിച്ച്‌ പോകുന്നു
കാത്തു സൂക്ഷിച്ച വിത്തുകൾ..


വാക്കറ്റം :

തിരിക്ക്‌ തീ കൊടുക്കേണ്ടയാൾ 
ഉറങ്ങിപ്പോയതു കൊണ്ട്‌
രാത്രിമഞ്ഞ്‌ നനഞ്ഞ്‌,
വിറച്ചിരിക്കുന്ന പൂക്കുറ്റി.. !

മുറിവുകൾ

മുറിവുകൾ


























വേനലിൽ,
മഴയിൽ 
കുടയായി നിന്നിട്ടും
മഞ്ഞ്‌ കാലത്തൊരില കൊഴിഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ 
പറന്ന് പോകുന്ന പക്ഷിയോട്‌ 
ഇലകൾ കൊഴിഞ്ഞ നഗ്നതയിലേക്ക്‌ നോക്കുക
ദേഹം നിറയെ,
പ്രണയകാലത്ത്‌ നീ കോറിയിട്ട മുറിവുകൾ കാണാം.




ആനയോ കുതിരയോ


കുഞ്ഞു നാളിൽ കൈവിരലുകളിൽ
കണ്ണിമാങ്ങാണ്ടി പിടിച്ച്‌
ആനയോ കുതിരയോ കളിക്കുമ്പോഴെന്നപോലെ,
ഇന്നെത്ര വളർന്നിട്ടും സ്നേഹ വിരലുകൾക്കിടയിൽ നിന്നും
തെറിച്ചു നീങ്ങുന്നു നീയും..
ആ പഴയ കുതിരയും



വാക്കറ്റം :

ബന്ധങ്ങളുടെ
 ഇലകൊഴിച്ചിട്ട്‌ ഒറ്റയാക്കപ്പെട്ട 
പ്രണയമരച്ചില്ലയിൽ 
ഒരേ കനവു പുതച്ച്‌ തണുപ്പകറ്റുന്നു 
നമ്മൾ.. 

ജീവിതം


















രണ്ട്‌ സ്വപ്നങ്ങൾ..
നിന്റെ സ്വന്തമല്ലാത്തതിനാൽ
അടയിരുപ്പിന്റെ ചൂട്‌ പകരാതെ, 
വിരിയാതെ പോയ 
എന്റെ തന്നെ സ്വപ്നമാണ്‌ ഞാൻ..


ജീവിതത്തിലേക്ക്‌ 




















ജീവിതത്തിലേക്ക്‌ , 
ഒരായുസ്സ്‌ കൂർപ്പിച്ച്‌ എഴുതി ചേർത്തതെല്ലാം 
ഒരു നിമിഷം കൊണ്ടെത്രയെളുപ്പത്തിൽ
മായ്ച്ചു കളയുന്നു 
നീ...




വേനലു തീരും മുമ്പേ


വേനലു തീരും മുമ്പേ
ഉറവ വറ്റി വെള്ളം തീർന്നു പോയ കിണർ..
ആഴത്തിലെവിടെയോ 
ചെളിയിലുണാങ്ങാതിരുന്നൊരു തുള്ളി
നിറഞ്ഞു തുളുമ്പിയ പ്രണയകാലത്തെയോർത്തു വിയർക്കുന്നു...



വാക്കറ്റം :

ഒരു കുഞ്ഞ്‌ കരട്‌ തിരുമ്മി തിരുമ്മി
കണ്ണു നീറി ചുവക്കുന്നതു പോലെ
ഒരു വാക്കു തടവി തടവി
മനസ്സ്‌ നീറി തമ്മിലകന്നു പോകുന്നു 
നാം

പൂന്തോട്ടം

ഓർമ്മ 
























വസന്തവും വണ്ടും
ഏറെ നേരം കാത്തു നിന്നിട്ടും വിടരാൻ മടിച്ച
പൂമൊട്ട്‌
ഞാനൊറ്റയായി പോയെന്നിപ്പൊ നിലവിളിക്കുന്നു..
ഓർമ്മയില്ലേയെന്നെയെന്ന് കുറിമാനം കൊടുത്തയക്കുന്നു...

കുമ്പസാരം

നിന്നെയോർക്കുമ്പോഴൊക്കെയും,
പൂർത്തിയാക്കാനാകാത്തതിനാൽ
ചവച്ചരക്കാതെ വിഴുങ്ങേണ്ടി വന്ന,
വാക്ക്‌
ദഹിക്കാതെ പുളിച്ചു തികട്ടുന്നുണ്ട്‌.
ചർദ്ദിലൊരു കുമ്പസാരമായിരിക്കും...


വേർപാട് 

പിടി വിടരുത്‌ നിനക്ക്‌ വേണ്ടി
ഊതി വീർപ്പിച്ച്‌ വെച്ചതാണ്‌
പെട്ടെന്ന് ഊർന്ന് പോയാൽ എങ്ങോട്ട്‌ വേണേലും തെറിച്ചു പോകാം
കേടുപാടുകളില്ലാതെ തിരിച്ചു കിട്ടാനുമിടയില്ല



വാക്കറ്റം :

വിത്ത് മാറ്റിവെച്ചതാണ്
മറവിയുടെ നൂറ്റാണ്ട് കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചെത്തി,
ഉണങ്ങി പൊടിഞ്ഞു പോയെന്ന
വേവലാതികണ്ണു തുറക്കുമ്പോൾ
വിടർന്ന പൂന്തോട്ടം
 ചിരിച്ചു നിൽക്കുന്നു 


തലകളില്ലാത്ത തൊണ്ടകൾ..

ഉദയം 
























പാതിയായിരിക്കുന്നു 
നാമൊരുമിച്ചിരിക്കേണ്ട ലോകം
തീർന്ന് പോകുന്നതിനു മുൻപൊന്ന്
ചേർന്നിരുന്നൊരു
ഉദയത്തെ 
വിരുന്നു വിളിക്കണം...



തലകളില്ലാത്ത തൊണ്ടകൾ..


























ഉറക്കെ ഇനിയുമുറക്കെ 
വിളിച്ചു കൂവുന്നു
തലകളില്ലാത്ത തൊണ്ടകൾ..
ചേർത്തു പിടിക്കാനാവാതെ 
വിടർന്ന് പോയ കയ്യുകൾ..
തീരത്ത്‌ 
നുരതുപ്പി
ചത്തു പോയ 

തിരകൾ...

മാറ്റം 

കുന്നിന്മുകളിലെ പൂമരത്തിൽ 
പുഴു ജീവിതത്തെ ഓർത്തെടുക്കാൻ 
ശ്രമിക്കുന്നൊരു പൂമ്പാറ്റ, 
ഇപ്പോഴും പ്യൂപ്പയ്ക്കകത്ത്‌ 
തപസ്സിരിക്കുന്ന പ്രണയത്തോട്‌ 
നീയാകെ മാറിപ്പോയെന്ന് 
പരിതപിക്കുന്നു..

വാക്കറ്റം :


സ്വപ്നങ്ങളുടെ ആകാശപാടത്ത്‌ നിറയെ നക്ഷത്രങ്ങൾ പൂത്തിരിക്കുന്നു
വിളഞ്ഞ ചന്ദ്രനെ വിത്തിനു വെക്കണം..

സ്വപ്നം



സ്വപ്നം


























മഴയായ മഴയൊക്കെ നനഞ്ഞു കുളിർത്തിട്ടും
ആഴത്തിൽ വേരുകളാണ്ടു പോയിട്ടും
ഒരില പോലും തളിക്കാത്ത വിത്ത്‌
പൂക്കളെ സ്വപ്നം കണ്ട്‌ ഞെട്ടിയെണീക്കുന്നു
ആഴത്തിലെവിടെയോ ഒഴുകുന്നൊരു നീരുറവയെ
വേരുകളാൽ തൊട്ടു നോക്കുന്നു
താലോലിക്കുന്നു..


പിൻ വിളി

പിൻ വിളിക്കരുത്‌,
കാലമേറുന്തോറും മണമേറി വരുന്ന
ഓർമ്മകളുടെ പൂന്തോട്ടമാണ്‌ ചുറ്റിലും
ഏതു വേനലിൽ വാടിയാലും ഒരിറ്റ്‌ നനവിൽ പൂത്തുലയുന്ന
ഓർമ്മകളിൽ മാത്രം സ്വയമലിയുക--



ഭദ്രം 

മഴ നിലച്ചപ്പോൾ
നട്ടുച്ച വെയിലിൽ എന്നെ ഉണങ്ങാനിടുന്നു
ഓർമ്മകളിറ്റുവീഴുന്നു
മേലേക്ക്‌ പറന്നിരിക്കുന്ന കാക്കകളെ
ആട്ടിയോടിക്കുന്നു..
ഇനിയുമെത്രകാലം മടക്കിസൂക്ഷിക്കുമെന്നെ നീ



പാതി


ഞാൻ പുറത്താക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു
നിന്റെ വാതിലിപ്പോഴും പാതി തുറന്ന് കിടപ്പാണ്‌
മുഴുവൻ തുറന്ന് ഇറങ്ങി വരാം,
ഒരുമിച്ച്‌ നനയാം
അല്ലേൽ കൊട്ടിയടക്കാം



വാക്കറ്റം :

പാടിക്കൊണ്ടിരിക്കെ
മറുകൂവൽ നിലച്ചു
ഒറ്റയായിപ്പോയൊരു
കുയിൽ... 

ആകാശം നിറയെ നക്ഷത്രങ്ങൾ

കൂടെ ഞാനുമെന്ന് പ്രണയം


























കൂടെ ഞാനുമെന്ന് പ്രണയം
ദൂരെ നിന്നും ഓടിക്കിതച്ചെത്തിയ 
ഒരു ചെവി 
ആഞ്ഞു കിതച്ച്‌ കൊണ്ടമ്പരക്കുന്നു.
വഴി നീളെ കണ്ണുകൾ 
കണ്ണൊന്നിനു പത്ത്‌ നാവുകൾ.. 
എത്ര വേഗത്തിൽ പാഞ്ഞിട്ടും 
നമുക്ക്‌ മുന്നേ 
വാർത്ത വീടെത്തുന്ന 

യാത്ര!



പുതിയ വരി !


വരിയും വഴിയും തെറ്റി നടക്കുന്നൊരുറുമ്പ്‌ 
ഒറ്റയായതിനെപ്പോലും കൂസാതെകിടന്നുറങ്ങുന്നു
എഴുന്നേറ്റ്‌ തേൻ വഴിയിലെത്തി തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ 
പിറകിലൊരു നീണ്ട പുതിയ വരി !



ഒരു വാക്ക്‌

നിറഞ്ഞ വിഷാദം..
ശാന്തമായ ഉപരിതലം...
ഒരു വാക്ക്‌
എത്ര വലിയ ഓളങ്ങളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നു
എത്ര ദൂരേക്ക്‌ അകന്ന് പോകുന്നു 

നാം..



വാക്കറ്റം :


ആകാശം നിറയെ നക്ഷത്രങ്ങൾ

മിന്നാമിനുങ്ങിന്‌ വഴി തെറ്റിയിട്ടുണ്ടാകണം !

പ്രണയ ശാഖികൾ
















ചേർത്തു വെക്കുന്തോറും 
പിളർന്നു മാറുന്നു,
രണ്ടായി മുറിച്ചാൽ 
ഉണങ്ങി പോകുമെന്നുറപ്പുള്ള 
പ്രണയ ശാഖികൾ..


രണ്ട്‌  ഒറ്റകൾ


ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ നമ്മൾ കണ്ടുമുട്ടുന്നു
നൂറ്റാണ്ടുകളുടെ അകൽച്ചയ്ക്കു ശേഷമെന്ന പോലെ 
പരസ്പരം പുഞ്ചിരിക്കുന്നു.
ആൾക്കൂട്ടത്തിന്റെ തന്നെ മറവിൽ കൈ ചേർക്കുന്നു. 
ചേർന്നു ചേർന്നു നിൽക്കെ നമ്മുടെ തന്നെ
സ്വപ്നങ്ങളിൽ തട്ടി
ആൾക്കൂട്ടത്തിലേക്ക്‌ ചിതറി പോകുന്നു..


വാക്കറ്റം :
എത്രയടുത്ത്‌ ചേർത്ത്‌ വെച്ചിട്ടും 
ഇമ്മിണി വല്യ ഒന്നാകാത്ത 
രണ്ട്‌ 
ഒറ്റകൾ..

നമ്മൾ





















ഒരേ ആകാശത്തിനു കീഴിലും 
ഒരേ നേരത്ത്‌ 
നമ്മിലൊരാൾ മഴയും 
മറ്റയാൾ വെയിലും കൊള്ളുന്നു
ഒറ്റയ്കൊറ്റയ്ക്ക്‌ മഞ്ഞിലലിയുന്നു..
പണ്ടെപ്പോഴോ
ഒരു സ്വപ്നം
ഒരുമിച്ച്‌ കാണാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നതിനെ
ഓർത്തെടുക്കുന്നു
നമ്മൾ..


പൂമരക്കീഴില്‍ 


ഏതു വേനലിലും 
പെരു മഴയത്തും 
ചുവന്നു പൂവിടുന്ന 

വിഷാദത്തിന്റെ പൂമരക്കീഴിലാണെന്നും..


വാക്കറ്റം :
വൈകി തളിരിട്ട ആ ഒറ്റ ഇല നീയായിരുന്നു.. 
വിഷാദത്തിന്റെ ആദ്യ തീക്കാറ്റിൽ തന്നെ 
നിശബ്ദമായി കരിഞ്ഞു പോയതും..

മഷിത്തണ്ടിന്റെ കൂട്ടുകാര്‍