ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുന്ന പെണ്കുട്ടി

ഒറ്റയ്ക്കിരിക്കുന്ന പെണ്കുട്ടി
സ്വന്തം ആകാശത്തെയും നക്ഷത്രങ്ങളെയും
വരയ്ക്കുന്നു
കാൻവാസിലേക്ക് അവളെത്തന്നെ പകർത്തി വെക്കുന്നു.

ചിത്രത്തിലെ പെണ്കുട്ടി
ഒറ്റയ്ക്കാണല്ലോ എന്നോർത്തു,
ഏകാന്തതയെ പറ്റി
കവിതയെഴുതാൻ തുടങ്ങുന്നു.

സ്വപ്നങ്ങൾ


ഇതളു കൊഴിഞ്ഞു വീണാലും
തലയിലേറ്റി നടക്കാൻ പാകത്തിൽ
ചില
സ്വപ്നങ്ങൾ.. 
തോറ്റു മാറാതെ ചേർത്തു പിടിക്കുന്ന കയ്യുകൾ..



മൂർച്ച

ഒറ്റ 
വാക്കിന്റെ 
മൂർച്ചയ്ക്ക്
ഒരായുസ്സ് 
കൂർപ്പിച്ചു
തീരുന്നു




ഒറ്റയെന്നോ ആദ്യത്തെ യെന്നോ


"1"
എന്നെഴുതിയതിനെ
ഒറ്റയെന്നോ ആദ്യത്തെ യെന്നോ ഓർത്തു പോകുക ?
ഉള്ളിലൊറ്റയെന്ന് അലറുമ്പോഴും
പുറത്ത് ആദ്യത്തെയെന്നു പറഞ്ഞു ചിരിക്കുന്നു. !




വാക്കറ്റം :

ചുണ്ടു ചേർത്ത-
യിത്തിരി ഉമിനീരിൽ
കരിഞ്ഞു പോകാനുള്ള
മുറിവുകള് തന്നെയാണ്
തടവി വലുതാക്കി 
നമ്മെ മുറിച്ചു മാറ്റുന്നതും.

ഓർത്തെടുപ്പ്

ടെറസിന് മുകളിലെ
ഗ്രോ ബാഗുകളിൽ നിന്നും,
വേരുകൾ വെള്ളം കുടിക്കുന്ന
ഒച്ച ചെവിയോർത്തു കേട്ട്;
വയലായിരുന്ന കാലത്തെ 
ഓർത്തെടുക്കുന്നുണ്ടാകും
വീടുകൾ.. !

ബോണ്സായ്

പടർന്നു പന്തലിക്കാനുള്ള
ഇടമെന്നു പറഞ്ഞു തന്നെയാണ്
പറിച്ചു നട്ടത്.
അടുക്കള മുതൽ സ്വീകരണമുറി ജനല്
വരെ പടർന്ന് , 
വേരു മുറിച്ച,
വീടലങ്കരിക്കുന്ന
ബോണ്സായ് ആണത്രേ ഇപ്പോൾ !

Odd man out 

കുത്തിട്ടതിനെ പൂരിപ്പിക്കാനും
നോക്കി വരക്കാനും 

അടങ്ങിയിരിക്കാനും 

പറയുന്നതു പോലെ അനുസരിക്കാനും പഠിപ്പിച്ചു 

ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ ഇരുത്തുന്നു.

Odd man out എന്നൊരു കളിയെ പറ്റി പറഞ്ഞു തരുന്നു.

കൂട്ടത്തിൽ പെടാത്തവരെ 

നമ്മളിപ്പോൾ എണ്ണി തുടങ്ങുന്നു

ഗോവിന്ദ് പൻസാരെ, കല്ബുര്ഗി , ഗൗരി ലങ്കേഷ്‌..

വാക്കറ്റം  :

ചോർന്നു പോയതൊക്കെയും
കവിത കൊണ്ട് ചേർത്തു പിടിക്കാനാകാത്ത
അകലത്തിലാണ്.
വാക്കുകൾ കൊണ്ടെത്ര കെട്ടിയിട്ടും
പൂർത്തിയാകുന്നില്ല
നിന്നിലേക്കെത്താനുള്ള കടൽപ്പാലം !

വഴി കാട്ടി

വഴി നടക്കാൻ വെളിച്ചം 
തരില്ലെങ്കിലും
വഴി കാട്ടി കൂടെ നിൽക്കുന്ന
നക്ഷത്രങ്ങൾ



(അമ്മ) വീട്


എങ്ങോട്ടാണെന്നോ 
കൂടെ വരണമെന്നോ 
ആവശ്യപ്പെടാതെ 
എത്ര വൈകിയാലും
വാതിലടക്കാതെ 
കാത്തിരിക്കുന്ന
(അമ്മ) വീട്


നീയാകല്ലേ 

വിളിക്കാതെയായതിനു ശേഷം ഇന്ന് യാത്രയ്ക്കിടെ ,
പണ്ട് , നീയടയാളം പറഞ്ഞ
നീലകോളാമ്പി പൂത്ത കയ്യാലയുള്ള
വീടിനു മുന്നിലെത്തി
( ആ അടയാളങ്ങളുള്ള വീട് ഇപ്പോഴുണ്ടാകില്ല എന്ന് ചിന്തിച്ചതിനാൽ 
ഞാനത് വിശ്വസിച്ചിട്ടേയില്ലായിരുന്നു )

പിറകിൽ നിന്നും പേരെടുത്ത് വിളിക്കുന്നത്
നീയാകല്ലേ എന്നു പ്രാർത്ഥിച്ചു തിരിഞ്ഞു നോക്കാതെ യാത്ര തുടർന്നു

അവരവരുടെ വഴികൾ

നടക്കുകയാണ് ,
പൊതുവഴിയിൽ പകർത്തിയ
ചിത്രങ്ങളിൽ മാത്രമാണവർ
കൂടെയുണ്ടായത്.
അവരവരുടെ വഴികൾ , വരുന്നതിനും പോകുന്നതിനും

വാക്കറ്റം  : 


വഴി തെറ്റി വന്നൊരു ഫോൺ കോൾ,
ശബ്ദത്തെ തിരിച്ചറിയാതെ,
പേരിനെ ഓർത്തെടുത്തു
നിശ്ശബ്ദമാകുന്നു

മുൻകരുതൽ

മുന്കരുതലാണ്,
മുറിഞ്ഞു ചോര പൊടിയില്ലെങ്കിലും
ഊതി വീർപ്പിച്ച ജീവിതമാണല്ലോ.. !!

ഓർമകൾ

എത്ര വളർന്നാലും
ചവിട്ടേറ്റ് മെതിഞ്ഞതിന്റെ ഓർമകൾ
തലപ്പത്ത് തിണിർത്തിരിക്കും
നാട്ടു വഴികളിലെ
കാട്ടു പുല്ലുകളിൽ.

തോൽവി 

തോറ്റു പോയെന്നവർ രേഖപ്പെടുത്തിയത്,
ജീവിക്കാഞ്ഞിട്ടല്ല;
ജീവിച്ചിരിപ്പുണ്ടെന്നു
കാട്ടാനാകാതെ പോയതിനാലാണ്. !

വിഷാദത്തിന്റെ മഞ്ഞു വീഴ്ച്ച.

വിഷാദത്തിന്റെ മഞ്ഞു വീഴ്ച്ച.

പതിയെ വീണു
ഏറെ നേരം തങ്ങി നിന്ന്
ആകെ നനച്ചു
ചുറ്റുമുള്ളവരെ
മായ്ച്ചു കളയുന്ന
ഏകാന്തത കൊണ്ടു മൂടുന്നു.

വാക്കറ്റം :

മൗനമായിരുന്നില്ല

ഇനിയും മിണ്ടിയിട്ടില്ലാത്ത നിന്നോട് മിണ്ടി തുടങ്ങുവാൻ
വാക്കുകളെ ശേഖരിച്ചടച്ചു വെക്കുന്നതാണ്..

പാട്ട്

അകലെയേതോ നാട്ടിൽ
ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ നിന്നൊളിച്ചു
ഒരു മൂലയിൽ
നീ മനസ്സിലുച്ചത്തിൽ പാടുന്നു.

അതിർത്തി രേഖകൾ
മായ്ച്ചു കളഞ്ഞ ഇരുട്ടിൽ, ആകാശത്തിനു കീഴിൽ
ഞാനതു ചെവിയോർത്തു കേൾക്കുന്നു.

ഓർമ്മ 

മഴു കൊണ്ടു മുറിഞ്ഞാലും
മഴ കൊണ്ടു തളിർക്കാമെന്നു 
ഓരോ മരവും ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. 
ഓരോ മുറിവിലും കാടോർത്തു പോകുന്ന 
വേരുകൾക്ക് വേണ്ടി 
മുറിവിൽ പുതു മുകുളങ്ങളാൽ
കാട് തീർക്കുന്ന ഉടൽ !

ഒറ്റ 

ഇരുട്ടും ചില്ലക്ഷരങ്ങളും എനിക്കു മാറ്റിവെച്ചു
നിലാവും നക്ഷത്രങ്ങളും സ്വരങ്ങളും വ്യഞ്ജനങ്ങളും നീയും പകുത്തെടുക്കുന്നു.
ഒറ്റയ്ക്കൊരു വാക്കു ചേർക്കാനാകാതെ,
ലോകമുണ്ടാക്കാനാകാതെ,
നിനക്കു വേണ്ടി കാത്തിരിക്കുന്നു ഞാൻ. !

കാലം

മുറിഞ്ഞ കൈപ്പത്തിക്ക്,
പകരം തുന്നിച്ചേർത്തു
മറന്നു പോയ അക്ഷരങ്ങളെ
എഴുതി പഠിക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയാണ്

വാക്കുകളുടെ ഭംഗി വീണ്ടെടുക്കുന്നൊരു
കാലം വരിക തന്നെ ചെയ്യും. !

വാക്കറ്റം 

കൂട് തകർന്നിട്ടും
വരിവരിയായി പോകുന്ന ഉറുമ്പുകളെ പോലെ, ഓർമകൾ
അച്ചടക്കത്തോടെ നിന്നിലേക്കെത്തുന്നു.

കൊതി

വരി മുറിച്ചെഴുതി
നാലു വരികളിൽ ഒതുക്കുന്ന
മാന്ത്രികത കാട്ടാമെന്നു
കടലിനെ കൊതിപ്പിക്കുന്നു

തെറിച്ചു പോയൊരു
കടൽച്ചീളിൽ
കവിയൊഴുകി പോകുന്നു

ഏകാന്തത

നീ വരച്ചയച്ച നിന്റെ ആകാശത്തെ
ഡൗണ്ലോഡ് ചെയ്തെടുക്കുന്നു.
അതിലെ ഒറ്റ നക്ഷത്രത്തിനു കീഴെ
നിനക്കൊപ്പം ഏകാന്തത പുതയ്ക്കുന്നു.

വഴി

ഓർമകളെ പറ്റിയല്ലാതെ
വർത്തമാനത്തെ പറ്റി എഴുതിക്കൂടെ
നിങ്ങൾക്ക് ?
വയറു നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നയാൾക്ക്
വിശപ്പിനെ ഓർത്തെഴുതുകയല്ലാതെ
മറ്റെന്തു വഴിയാണ് !!

തീർച്ച

അത്രമേലടുത്തിരുന്നത് കൊണ്ടാണ്.

മറ്റൊന്നുമല്ല ,

കീറിപ്പോയ ആ കടലാസുകളിൽ
തന്നെയായിരിക്കും
നമ്മളെ
അടയാളപ്പെടുത്തിയിരിക്കുന്നത്, തീർച്ച.

അക്കരപ്പച്ച 

ഇരട്ട മുഖമുള്ളവരുടെ ലോകത്തിൽ
നിന്നു ഇറങ്ങി നടന്നിട്ടും
ചലനങ്ങളിൽ, ശരീരം കൊണ്ട് കളവു പറയുന്നവരുടെ
കടലും കടന്നിട്ടാണത്രേ
അക്കരപ്പച്ച 

പൊരുത്തം 

ആൾക്കൂട്ട ബഹളത്തിനിടയിലും
കൈവിട്ടു പോയ കുഞ്ഞിന്റെ വിളി തിരിച്ചറിയുന്ന 

അമ്മയുടെ മാന്ത്രികത പോലെ,
എത്രപേരു കണ്ടാലും
ആ 'ഒരാൾക്ക്' മാത്രം
മനസ്സിലാകുന്ന വാട്ട്‌സ്ആപ്പ്
സ്റ്റാറ്റസുകൾ !

വാക്കറ്റം :

ഇരുട്ട് നിലാവിനെ ചേർത്തു പിടിക്കുന്നതാണത്രേ സ്നേഹം
പകലിൽ മുഖം മൂടിയും അഭിനയവുമാണെന്ന്.

പകരം

വളർത്തിയെടുത്തു,
വസന്തമാകുമ്പോഴേക്കും
മുറിച്ചു നട്ടു പുതിയ തോട്ടമുണ്ടാക്കുന്നവരോട്,

മുറിഞ്ഞു പോയ ആ ഒറ്റ ശിഖിരത്തിന്റെ സ്ഥാനത്ത്, 

നിറഞ്ഞു പെയ്യുന്ന മഴയ്ക്കു ശേഷം,
നൂറു മുകുളങ്ങൾ തീർത്താണ്‌
പ്രകൃതി പകരം ചോദിക്കുന്നത്..

പടർച്ച 


കൂട്ടത്തിലിരുന്നിട്ടല്ല,
ഇറങ്ങി നടന്നിട്ടു തന്നെയാണ്
നാടാകെ പടർന്നത്.



കാഴ്ച 

പുതിയ
ഉദയം വരെയെങ്കിലും 
മറഞ്ഞിരിക്കുമെന്നു കരുതിയതാണ്
നിലാവാസ്തമിക്കാത്ത രാത്രിയിൽ 
എന്തു മാഞ്ഞു പോകാനാണ് !



വേദന 

വെച്ചു നീട്ടുന്നത് ജീവിതമെന്ന
നിനവിലാണ് ചൂണ്ടലിൽ കൊത്തിയത്.
കരയിൽ,
ശ്വാസം കിട്ടാതെ പിടഞ്ഞു പിടഞ്ഞാണ് തിരിച്ചു വീണതും.

ചെകിള തുളഞ്ഞ വേദനയിൽ
ഓരോ ശ്വാസത്തിലും ഓർമകൾ തിന്നിങ്ങനെ..

വലിച്ചിട്ടപ്പോൾ മരിച്ചു പോയിരുന്നെങ്കിലെത്ര
നല്ലതായിരുന്നു.

യാത്ര 

നിറയെ നക്ഷത്രങ്ങളും നിലാവും നിറഞ്ഞ
'നമ്മുടെ ' ലോകത്തിന്റെ കാഴ്ച്ച,
സ്വപനത്തിലേക്ക് കൊടുത്തയച്ചതിനെ പറ്റി നീ പറയുന്നു. നാളുകൾക്കിപ്പുറം
ഞാനേറ്റു വാങ്ങുമ്പോഴേക്കും
വെളിച്ചത്തിലേക്ക് നീ പറന്നുയർന്നെന്നും അറിയുന്നു.



വാക്കറ്റം :

ജീവിതമെന്ന് ഓർക്കുമ്പോഴേ 
മുകളിലേക്ക് നോക്കി പോകുന്നത്,
എണ്ണി തീരാൻ ബാക്കിയുള്ള 
നക്ഷത്രങ്ങൾ ആകാശത്തിലും ബാക്കിയുണ്ട് 
എന്നുള്ളതും കൊണ്ടാകണം.

പുതുനാമ്പ്

കാലവർഷത്തിനു ശേഷമെന്ന്
കാത്തുവെച്ചാലും വേനലിലെ ഒറ്റ മഴയ്ക്ക് ശേഷവും
കിളിർത്തു പോകും..
കാലമായിട്ടില്ലെന്നോർത്താലും
സ്നേഹ നനവുകളുടെ തൊട്ടു വിളിക്കലുകളിൽ

ഓർമകൾ

ഓരോ മഞ്ഞു വീഴ്ചയിലും
തണുത്തുറഞ്ഞു പോകുമെന്ന് കരുതും
ഏകാന്തതകളിൽ
ഓർമകൾ തിളച്ചു തൂവി
നിന്റെ ചിത്രം വരയ്ക്കും

നിന്റെ പേര് 

ഊതി വീർപ്പിച്ചൊരു ജീവിതം
തകർന്നു തീർന്നതിനെ
നിന്റെ പേരെന്ന
ഒറ്റ വാക്കു കൊണ്ടെഴുതി വെക്കുന്നു

ഓർമകൾ

ഏകാന്തതയ്ക്കെന്ത് പറ്റാനാണ് ?
എത്ര മെല്ലെ, ശ്രദ്ധിച്ചു മുന്നോട്ട് കാലമർത്തുമ്പോഴും,
ചരൽ കല്ലിൽ കരിയിലയെന്ന പോൽ
ഓർമകൾ പിറുപിറുക്കുന്നു.

മടി

മടി തിന്നു ചീർത്തതാണ്‌
അലസതയുടെ ആകാശത്തിൽ
ഒഴുകി നടക്കുന്നത്

വേദനയുടെ ഗ്രാഫ് 

മുറിവും ചോരയും കാണാം
ഞാനേറ്റ വേദനയോ ?

തെളിഞ്ഞു കാണുന്നത്
മുറിവുണങ്ങിയ പാടുകളല്ല
വേദനയുടെ ഗ്രാഫുകളാണ്. !

#ഖനനം

നമ്മളിടങ്ങളെ
കുഴിച്ചെടുത്ത് മാറ്റുകയാണ്
അകലെയല്ലാതെ 
ആർത്തലച്ച് കയറി വരാനൊരുങ്ങുകയാണ്
ഓർമകളുടെ ഒരു കടൽ

വാക്കറ്റം :

ആകാശത്തെ പറ്റിയെന്താ ?
ഒരുമിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ നമ്മളെന്നു ചിരിച്ചെത്തുന്നവർ തന്നെയാണ്
ഒറ്റയ് ക്കാകുമ്പോൾ നോക്കി ചിരിക്കുന്നതും !

പ്രണയം

എല്ലാവർക്കും ഓടിക്കയറാൻ പാകത്തിൽ 
ചാഞ്ഞ ഒറ്റത്തടി മരമെന്നാൽ, 
വെളിച്ചമേ , നിന്നോടുള്ള പ്രണയത്താൽ
ആ ജീവിതമിങ്ങനെ വളഞ്ഞു പോയതാണെന്ന്..



കൊട്ടേഷൻ

നോക്കുമ്പോൾ എന്നും എന്റെയാകാശത്തിൽ 
ഒരേയകലത്തിൽ നോക്കി ചിരിക്കുന്നൊരു സ്വപ്നം.
പ്രദേശത്തിന്റെയും ദേശത്തിന്റെയും 
അതിർത്തികൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും,
കൂടെയിറങ്ങി വരാത്തത്‌ കൊണ്ടാണ്‌ 
ഇറക്കി കൊണ്ട്‌ വരാൻ കൊട്ടേഷൻ കൊടുക്കേണ്ടി വന്നത്‌.



പുതിയ ജീവിതം.


ആർക്കും കയ്യെത്താത്ത 
ഉയരത്തിലാണെന്ന് കരുതി പുതുക്കാറെയില്ലയിരുന്നു.
ആരോ ഇളക്കികൊണ്ട്‌ പോയ വിടവിൽ 
പുതിയ ചായം തേച്ചു തുടങ്ങുന്നു,
ഏറെ നിറങ്ങൾ നിറഞ്ഞ പുതിയ ജീവിതം.








വാക്കറ്റം :

വാക്കുകൾ കൊണ്ട്‌ നീയൂതി വീർപ്പിക്കുന്ന 
കുമിളകൾക്കുള്ളിൽ ഞാനിങ്ങനെ 
വെയിലു തട്ടി തിളങ്ങുന്നു...

പൂച്ചയെ വളർത്തുന്ന വീട്‌.

ഭക്ഷണം കഴിച്ച്‌ മുറ്റത്തേക്കിറങ്ങിയ
പ്രിയപ്പെട്ടതിനെ പട്ടി കൊണ്ട്‌ പോയല്ലോയെന്ന്
സങ്കടപ്പെടാനാലോചിക്കുമ്പോഴാണ്‌
എന്നെത്തെയും പോലെ ,
മൂന്നാം നാൾ ജനാല വഴി
പുതിയൊരെണ്ണം കയറി വരുന്നത്‌.

ശീർഷകമില്ലാത്ത പ്രണയ കവിതകൾക്ക്‌
പൂച്ചയെ വളർത്തുന്ന വീടെന്ന് പേരിടുന്നു.

പച്ചവെള്ളം പോലെ ചിലർ

പച്ചവെള്ളം പോലെ ചിലരെന്ന്
നാമൊഴിക്കുന്ന പാത്രത്തിന്റെ നിറം ആകൃതി
തണുത്തുറപ്പിക്കാം നീരാവിയാക്കാം
കുടിക്കാം കുളിക്കാം അടിച്ചു നനക്കാം
തളിച്ച്‌ ബോധത്തിലേക്കുണർത്താം
വെറുതെ ഒഴുക്കി കളഞ്ഞാലും
വഴിയിൽ പുതു പച്ച ജീവിതങ്ങളെ മുളപ്പിച്ച്‌
ചിരിച്ച്‌ നിൽക്കുന്നവർ...

പിന്‍ കുറിപ്പ് :

കളിയ്ക്കിടെ , 

നീ നുറുക്കിയിട്ട ചിരട്ടകലത്തില്‍ ,

വേവാതെ,

വാടിയുണങ്ങി പറന്നു പോകുന്നെന്റെ 

ചെമ്പരത്തി പൂ ജീവിതം !!

മുറിവ്

വെപ്രാളം 

രൂപത്തിൽ ചിലപ്പോഴൊക്കെ പേടിച്ചേക്കാം,
വെറും നിഴലുകളാണ്‌.
പിറകിലൊളിച്ചിരിക്കാനുള്ളത്‌...

വെളിച്ചമടുത്തു വരുമ്പോൾ കാണാം വെപ്രാളം..

മുറിവ് :

വേനലിൽ ഉറവ വറ്റുന്നൊരു പ്രണയത്തിന്റെ കിണർ
മഴയെത്തും മുന്നേ തൂർന്ന് പോയെന്ന്

അതിനു ശേഷമാണെത്രെ
ചെറിയ ആഴത്തിലെ മുറിവിലും 
പ്രണയമിങ്ങനെ കിനിഞ്ഞു തുടങ്ങിയത്‌..

വാക്കറ്റം :

ഉള്ളിലിപ്പോഴും ബാക്കിയുണ്ടെന്നേ
അല്ലെങ്കിലെങ്ങനെയാ,
ഓരോ മുറിവിലും വേദനയ്ക്കൊപ്പം
നീയിങ്ങനെ ഒലിച്ചിറങ്ങുന്നത്‌.. ?!